سامانه پدافند هوایی PGZ-۹۵ چین؛ مشخصات فنی، رادار و توپ ضد هوایی
سامانه پدافند هوایی خودکششی PGZ-۹۵؛ سپر متحرک چینی‌ها در میدان نبرد
اگر به تاریخچه توسعه تجهیزات پدافندی نگاه کنیم، یکی از بزرگترین چالش‌ها همیشه همراه کردن سامانه‌های دفاعی با یگان‌های زرهی و تانک‌ها در خط مقدم بوده است. ارتش چین برای حل این مشکل، در دهه ۹۰ میلادی دست به کار شد و یکی از جذاب‌ترین سامانه‌های پدافند کوتاه‌برد خود را متولد کرد؛ سامانه‌ای به نام PGZ-95 که قرار بود مثل یک سایه پابه‌پای تانک‌ها حرکت کند و اجازه ندهد پرنده‌های دشمن به راحتی جولان بدهند.
داستان تولد از پروژه‌های آزمایشی تا رژه بزرگ پکن
چینی‌ها کار روی این پروژه را با نام‌های آزمایشی مثل Type ۹۰-II و Type ۹۰-III شروع کردند. بالاخره پس از رفع نقص‌ها و ارتقای طراحی، نام نهایی PGZ-95 روی آن نشست و برای اولین بار در رژه نظامی سال ۱۹۹۹ در پکن به نمایش درآمد. هدف اصلی خیلی ساده بود: ترکیب کردن توپ‌های آتشبار سنگین، موشک‌های دوش‌پرتاب و رادارهای کنترل آتش روی یک شاسی متحرک شنی‌دار تا هیچ شکافی برای نفوذ تهدیدات هوایی باقی نماند.
زیر پوست این غول زرهی؛ طراحی بدنه و چیدمان خدمه
این سامانه روی یک شاسی شنی‌دار سوار شده که در هر طرف آن شش چرخ جاده و غلتک‌های زنجیر قرار دارد تا بتواند از پس هر پستی‌وبلندی و مسیر سختی بربیاید.
داخل این خودروی رزمی، سه نفر مسئولیت هدایت و عملیات را بر عهده دارند:
- راننده: در سمت چپ موتور جلو می‌نشیند و وقتی دریچه بسته است، از سه بلوک دید برای نگاه کردن به بیرون استفاده می‌کند.
- فرمانده: پشت سر راننده نشسته و یک دریچه برجسته با دید عالی دورتاچور در اختیار دارد.
- توپچی: در بخش عقب و داخل برجک بزرگ و چرخان سامانه مستقر است و تسلیحات را کنترل می‌کند.
چشم‌ها و گوش‌های بیدار PGZ-۹۵
یک سامانه پدافندی بدون رادار و تجهیزات اپتیکی خوب مثل یک تیرانداز در تاریکی است. طراحان PGZ-۹۵ برای این بخش سنگ تمام گذاشته‌اند:
- مجموعه الکترواپتیکی پیشرفته: در جلو برجک، محفظه‌ای زرهی قرار دارد که شامل دوربین تلویزیونی روزانه (با برد حدود ۶ کیلومتر)، دوربین حرارتی و فروسرخ شبانه (با برد ۵ کیلومتر) و مسافت‌یاب لیزری دقیق است. این یعنی حتی اگر شرایط جنگ الکترونیک اجازه استفاده از رادار را ندهد، سامانه به صورت کاملاً چشمی و اپتیکی می‌تواند هدف را شکار کند.
- رادار جست‌وجوی CLC-۱: در پشت برجک یک رادار پالسی-داپلر باند S سوار شده که اهداف کم‌ارتفاع را تا برد ۱۱ کیلومتری رصد می‌کند تا هیچ پرنده‌ای از دید پنهان نماند.
ترکیب مرگبار آتش؛ از توپ‌های ۲۵ میلی‌متری تا موشک‌های QW-۲
قدرت واقعی این سامانه موقعی خودش را نشان می‌دهد که پای درگیری وسط بیاید. در این بخش با یک ترکیب دوگانه و هوشمند روبه‌رو هستیم:
- توپ‌های چهارگانه ۲۵ میلی‌متری: در دو طرف برجک، چهار لوله توپ Type ۸۷ خودنمایی می‌کنند که نرخ آتش فوق‌العاده‌ای (بین ۶۰۰ تا ۸۰۰ گلوله در دقیقه برای هر توپ) دارند. این توپ‌ها می‌توانند اهداف هوایی را تا فاصله ۲۵۰۰ متری و ارتفاع ۲۰۰۰ متری به رگبار ببندند.
- مشک‌های پدافندی QW-۲: درست بالای توپ‌ها، موشک‌های حرارتی و فروسرخ QW-۲ سوار شده‌اند. این موشک‌ها با قابلیت «شلیک و فراموش کن» برای شکار اهداف در ارتفاع بالاتر (تا ۳۵۰۰ متر) و بردهای دورتر (تا ۶ کیلومتر) به کار می‌روند تا لایه دوم دفاعی را تکمیل کنند.
واکنش سریع؛ وقتی ثانیه‌ها سرنوشت را رقم می‌زنند
در درگیری‌های هوایی، خلبانان دشمن فرصت زیادی به شما نمی‌دهند. سامانه کنترل آتش خودکار PGZ-۹۵ به محض قفل شدن روی هدف، لوله‌های توپ را در کسری از ثانیه تنظیم می‌کند. زمان واکنش این سامانه در حالت راداری تنها حدود ۱۰ ثانیه و در حالت اپتیکی خیره‌کننده و در حدود ۶ ثانیه است.
در نهایت، اگر اوضاع خطرناک شود، نارنجک‌اندازهای دودزا در طرفین برجک به کمک خدمه می‌آیند تا با ایجاد پرده دود، سامانه را از دید دشمن پنهان کرده و به منطقه امن هدایت کنند.
